อยากรู้อะไรเกี่ยวกับผมเหรอครับ? --ถามมาสิครับ จะตอบทุกอย่างที่ตอบได้ครับ
แค่คลิกไปที่หน้า Contact แล้วพิมพ์ทุกคำถามที่อยากจะถาม...
What do you want to know about me? --Just ask, I'll answer all which I can.
Please, send your question to me by click on the Contact page, fill-in what
you want to know.

ภายในโลกอินเตอร์เนตนี้ ใครๆ ก็เรียกผมว่า "โรบิ้น" ครับ
ผมไม่มีอายุเป็นตัวเลขที่แน่นอน รู้แต่ว่า เกิดเมื่อวันที่ 14 มกราคม ครับผม
สูงประมาณ 165 เซนติเมตร หนักราวๆ 60 กิโลกรัมครับ

ผมเกิดในครอบครัวที่มีฐานะปานกลางค่อนข้างต่ำ ... เริ่มเรียนชั้นอนุบาลที่โรงเรียนแถวๆ บ้าน ในซอยศรีย่าน 3 ตรงถ.สามเสนอ่ะครับ ถ้าจำไม่ผิด โรงเรียนแห่งแรกของผมชื่อ "พรสัมพันธ์" ซึ่งข่าวล่าที่รู้คือ ตอนนี้เลิกกิจการไปแล้ว

ผมเรียนไวมาตั้งแต่เด็กครับ เรียนอนุบาลหนึ่งอยู่ไม่ทันครบเทอม ก็ต้องถูกเตะให้ไปเรียนชั้นอนุบาลสองแล้ว เพราะผมรำคาญที่ต้องตอบคำถามเรื่องที่ผมรู้อยู่แล้วบ่อยๆ อ้อ! ผมอ่านหนังสือภาษาไทยออกตั้งแต่ยังไม่ได้เข้าอนุบาลอ่ะครับ มีครูคนแรกเป็น "พี่สาว" ของผมเอง

อะไรที่พี่สาวผมเรียนรู้มาจากที่โรงเรียนของเธอ เธอก็มักจะเอามาสอนผมต่อเสมอ
จำได้ว่า ผมเริ่มอ่านหนังสือการ์ตูนเล่นละบาทมาตั้งแต่ัยังไม่เข้าโรงเรียนอ่ะ และติดเป็นนิสัยชอบอ่านทุกอย่างที่ขวางหน้ามาตั้งแต่นั้น ไม่ว่าจะเป็นหนังสือพิมพ์ ป้ายชื่อร้านค้า ถุงกระดาษที่พับจากหนังสือพิมพ์เป็นต้น

เริ่มเรียนประถมที่โรงเรียนใกล้ๆ บ้านอีกแหละครับ ชื่อ "โรงเรียนวัดโบสถ์สามเสน"
เดี๋ยวนี้มีบ้างที่ผ่านไปแถวนั้น ได้เห็นความเจริญและเปลี่ยนแปลงไม่น้อยกับโรงเรียนประถมของผม

ชีวิตผมช่วงเรียนประถมเรื่อยมาไม่ค่อยได้อยู่เป็นหลักแหล่งเท่าไหร่เลยครับ
ต้องย้ายบ้านอยู่บ่อยๆ ตามแม่ซึ่งเลี้ยงผมมาโดยลำพัง --ครับใช่ ผมไม่เคยมีพ่อ
ผมไม่เคยได้อยู่พร้อมหน้าพ่อ-แม่-พี่ เลยสักครั้ง...

แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำให้ผมรู้สึกไม่ดีอะไรนะครับ
เพราะแม่ของผมท่านเก่งมาก ทำงานหาเลี้ยงผมและพี่สาวอีกหนึ่งคนอย่างอดทน
แม่ผมเก่งนะครับ ทำเป็นทั้งตัดเย็บเสื้อผ้า และทำผม ที่ผมเติบโตมาได้ทุกวันนี้ก็เพราะ "สองมือ" ของแม่ผมคนเดียวล่ะครับ
... อบอุ่นจังทุกครั้งที่นึกถึง...

ช่วงประถมผมย้ายบ้านบ่อยไม่ต่ำกว่าสามแห่งได้ล่ะมั้ง...
ผมจำไม่ได้แล้วว่าย้ายไปไหนบ้าง มีทั้งละแวกบ้านเดิม, แถวประชาชื่น, บางซื่อ
จนเมื่อเข้ามัธยมผมถึงย้ายไปเรียนแถวๆ ลาดพร้าวครับ ที่โรงเรียน "สตรีวิทยา 2" ในซอยโชคชัยสี่ นั่นแหละครับ
ซึ่งก็ย้ายบ้านไปอยู่กับน้าซึ่งเป็นญาติข้างสามีเก่าของแม่อ่ะครับ

แล้วผมก็ย้ายบ้านอีกครั้ง... ตอนผมอยู่ปลายๆ ม.สามได้ล่ะมั้ง
ย้ายไปอยู่แถวบ้านเดิมแถบศรีย่าน.... และที่ันั่นเองที่ผมได้รู้จักความรักจริงๆ ของชายรักชาย เป็นครั้งแรก

ผมไม่ได้เพิ่งจะรู้ตัวว่ารักเพศเดียวกันเอาตอนนั้นนะครับ
ผมรู้ตัวเองมาตั้งแต่เกิดแล้ว... แต่ไอ้ความรู้สึกว่า "รัก" นั้น มันไม่เคยเกิดขึ้นครับ
ก่อนหน้านั้นรู้แต่เพียงว่าชอบผู้ชายมากกว่าผู้หญิง อย่างที่เราชื่นชมเขาอะไรทำนองนั้น
มารู้จักกับความรักเข้าจริงๆ ก็ตอนประมาณม. 3 อ่ะครับ กับเพื่อนที่เรียนชั้นเดียวกันแต่คนละห้อง

เขาชื่อ "แนน" ครับ... อิๆๆ ผู้ชายที่ผมรักคนแรกชื่อเหมือนผู้หญิงเลยนิ

เราก็คบกันอย่างเด็กๆ อ่ะครับ
ไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ ทำกิจกรรมอะไรต่างๆ ด้วยกัน
แต่ในที่สุดก็ต้องแยกกันเมื่อเรียนจบมัธยมต้น เขาไปเรียนสายอาชีพ
ส่วนผมเรียนสายสามัญ เราห่างกันไปโดยธรรมชาติ ...แม้ผมจะยังรักและคิดถึงเขาเสมอมาจนทุกวันนี้ก็ตาม

ช่วงเวลาสั้นๆ ประมาณสามหรือสี่เดือนต่อจากนั้น
ผมก็ใช้ชีวิตเกย์วัยรุ่นอย่างที่เรียกได้ว่าคุ้มค่าไม่น้อย
ได้เจอใครต่อใครหลายต่อหลายคน... หนึ่งในคนเหล่านั้นชื่อ "กี้" เป็นรุ่นพี่ผมซัก 15 ปีได้ล่ะมั้ง
ใช้ชีวิตกับเขาคนนั้นอย่างคนรักกันในอีกระดับหนึ่งครับ แต่แล้วก็ต้องแยกห่างกันไป
เพราะผมยังเด็กมาก และไม่มีความรับผิดชอบมากพอสำหรับ "พี่กี้"

ครั้งหนึ่งเคยเจอเขาโดยบังเอิญที่ "สาเก" ครับ
เขายังน่ารักเหมือนเดิม แต่เขาว่าผมเปลี่ยนไป --ผมแสดงออกในความเป็นเกย์มากขึ้นอ่ะครับ
การสนทนาครั้งนั้นทำให้ผมทิ้งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา ซึ่งผมยังเก็บไว้...
รวมทั้งรูป "หมาใส่แว่น" ที่เขาให้ผมไว้ตอนที่เริ่มจีบผมใหม่ๆ
ใจผมอยากเก็บไว้... แต่ความรู้สึกที่เขามีต่อผมมันไม่เหมือนตอนนั้นแล้วนี่ครับ
ผมจะเก็บไว้ทำไม..... ก็ทิ้งอ่ะดิ

--- ผมยังเขียนไม่จบ เอาไว้เขียนต่อวันหลังนะ ---